Queeste

Als coach zie ik mezelf als medereiziger van mijn klanten.

Gids wil ik me niet noemen, want we lopen echt samen het pad. Wel ben ik een alerte medereiziger. Wijs mijn metgezel op struikgewas en weidse vergezichten. Wie wil leren, die gaat op reis.

Eén van de mooiste verhalen over queesten en weer thuiskomen blijft voor mij toch De Alchemist van Paulo Coelho. Ik sla ‘m intuïtief open:
‘het was een moeilijk hart; vroeger wilde het altijd alleen maar weggaan, nu wilde het tot elke prijs aankomen…’

Het op reis gaan om uiteindelijk thuis te komen. Net zoals Roodkapje, Rapunzel, Sneeuwwitje, de ridders van de ronde tafel, Odysseus natuurlijk. Inanna, godin van de hemel die in de onderwereld terechtkwam en alles af moest leggen, kaal en naakt achterbleef. Zo boeiend als je erover leest…

De put

Mocht je zelf op reis gaan, dan is de kans dat je de boze wolf, de heks, de Sirenen tegen komt wel groot natuurlijk. Zo ging ik fluitend op pad, maar trof mij op een gegeven moment tussen de puinhopen van mijn leven aan. Gescheiden, een ingestorte ex-echtgenoot, verdrietige en boze kinderen, een punt gezet achter een relatie die nogal ongezond voor mijn eigenliefde was, te weinig werk, maar wel 2 huizen met bijbehorende hypotheken.

Mijn beste vriend nodigde me uit voor een weekje bijkomen in Frankrijk op het prachtige Centre Lothorien waar hij toen woonde. Daar op de deur zag ik het gedicht van Kees Spiering:

Thuis

‘Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.’

Diep in mij het verlangen om thuis te komen, maar ook de wanhoop van totale eenzaamheid, zelfs bij die vriend en de warmte van de mensen daar. Ik was ver van huis…

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik uit op het gedicht, opgehangen op het raam van de serre van mijn nieuwe huis.
‘Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis.’

Eindelijk thuisgekomen. In mijn nieuwe huis, mijn werk, met mijn kinderen in een nieuwe vorm, met mijn dierbaarste vrienden. Uiteindelijk ben ik natuurlijk ‘gewoon’ bij mezelf thuisgekomen, net als de Alchemist van Coelho. En nu ik erop terugkijk… wát een mooie reis heb ik gemaakt en wat een bijzondere mensen heb ik ontmoet. Want dat was mijn verlangen, écht ontmoeten. Van hart tot hart.

Enneh.. die vriend? Vanuit hechte vriendschap kwam ik ook bij hem thuis. Samen reizen we verder als Geliefden.

Zo komen mijn coachklanten ook thuis; gegroeid, wijzer, het hart open. Eenmaal thuis is het goed rusten, om daarna de schoenen weer te inspecteren, de rugtas op te doen voor een nieuwe etappe. Want uiteindelijk komen we toch ‘daar’ nooit. Dus kunnen we maar beter genieten van de reis.

Met mijn blogs nodig ik je uit om bij me thuis te komen, waar je mij kunt ontmoeten. Als (team) coach, opleider, docent, cocreator, healer, magiër. En ook als vrouw, moeder, dochter, zus, nicht, geliefde, als mens dus.

Ik hoop dat ik je mag ontmoeten en dat je je thuis voelt.

Laten we samen op reis gaan.

Welkom!